Moje miasto na tle grupy regionalnej

2. Moje miasto na tle grupy regionalnej.

Na wyjątkowość skawińskiego folkloru poza skrzętnie kultywowanymi obrzędami, składa się również oryginalny strój ludowy. Strój skawiński jest pełną rekonstrukcją odświętnego ubioru, jaki funkcjonował w I połowie XIX w. i został w takiej formie wówczas udokumentowany ikonograficznie i opisany przez badaczy folkloru.

Skawiniak nosił białą koszulę związaną pod szyję czerwoną tasiemką, na niej zielona kamizela i takaż zielona czapka rogatywka obramowana czarnym barankiem na głowie. Sukmana na nim ciemnoniebieska z rękawami, z czerwonymi obszyciami i stojącym kołnierzem. Dół sukmany z rozcięciami u boków, a poły sukmany zachodzą na siebie i sięgają po cholewy czarnych butów zasłaniając zupełnie portki. Strój Skawiniaka najbardziej jest zbliżony do ubioru mężczyzny z Podgórza.

Natomiast kobieta od Skawiny ubrana jest w białą koszulkę z małą krezą i sznurkami korali wokół szyi. Rękawy koszulki szerokie, zebrane w kryzę u dłoni, są ozdobione czerwonym haftem na przyramkach. Na koszuli sznurowany gorsecik dość krótki, zielony i w takim samym kolorze fałdzista spódnica sięgająca powyżej kostek. Krawędź spódnicy z żółtym obramowaniem, a powyżej naszyte cztery rzędy szerokiej, żółtej lub złotej pasmanterii. Z przodu spódnica przykryta nieco krótszym fartuchem białym, w drobny kolorowy rzucik. Z ramion spływa długi, biały rańtuch ozdobiony na końcach strzępkami lub haftem. Na głowie kobiety nakrycie na kształt czepca niewieściego złotego lub żółtego i okalający go długi, wąski rańtuszek z hatfowanymi końcami zwisającymi na plecy. Na nogach czarne buciki na słupkowym obcasie, sięgające powyżej kostki.